tag:blogger.com,1999:blog-16668880427702959182011-04-21T23:53:24.569+03:00Τζίνα Μουκριώτηnoreply@blogger.comBlogger91100tag:blogger.com,1999:blog-1666888042770295918.post-17929932384259114192008-09-11T00:46:00.000+03:002008-09-11T00:47:56.665+03:00Ξεχείλισα<br />και ξαγρύπνησα θάλασσα<br />κι ως έγειρα στεγνό κοράλλι<br />τα χίλια μίλια απ' τις παλάμες μου<br />ξυπόλυτος ο άνεμος<br />απ' το παράθυρο μου φτερουγούσε<br /><br />και μου σκοτείνιασε τις μέρες<br />λίγο από δω λίγο πιο κει<br />πετώντας το λευκό τους δέρας<br />πάνω απ' τις ώρες<br />μέχρι που έφεξε<br />σαν άστρου ιριδισμός το σάβανο<br />σαν πρώτο τρέμουλο μιας μνήμης<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1666888042770295918-1792993238425911419?l=nagim.blogspot.com' alt='' /></div>Τζίνα Μουκριώτηnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1666888042770295918.post-4975726050950524442008-09-03T00:16:00.005+03:002008-09-03T07:18:01.321+03:00Θα συναντηθούμε πάλι<br />στις σκιές των γαλάζιων κήπων,<br />θα γυρέψουμε στο σκοτάδι τα μάτια μας<br /><br />Μέχρι το φως<br />να σαλπάρει από την Επάνω όχθη<br />με αγέρι που ξεφυσάει όνειρα ατημέλητα<br /><br />Και σε μια ιδιωτική διαπίστωση βροχής<br />μια στάλα μέλι κάτω από τα σύννεφα<br />απ' τα λιγοστά μας θα γδυθούμε πέταλα<br /><br />Θα μοιάζει Κυριακή<br />με το ψεύδισμα του φθινοπώρου<br />στα χείλη του ήλιου για μιαν Ανάσταση<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1666888042770295918-497572605095052444?l=nagim.blogspot.com' alt='' /></div>Τζίνα Μουκριώτηnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1666888042770295918.post-1522306459932266422008-08-27T02:07:00.006+03:002008-08-27T02:57:45.790+03:00Αχ, νύχτα<br />που στο βλέμμα μου συλλέγεσαι<br />στραγγίζοντας τη διαφάνεια,<br />πόσο στην αυγή χθες έμοιαζες<br />καθώς ερχόσουν<br />με της κλαίουσας πάχνης το άρμα<br /><br />και με έτρεχες<br />κρυστάλλους ακροδάχτυλους<br />στα μαύρα των ορέων μούρα<br />- τώρα ανυψώθηκα ξάφνιασμα<br />στης σελήνης τα έκπτωτα μάτια<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1666888042770295918-152230645993226642?l=nagim.blogspot.com' alt='' /></div>Τζίνα Μουκριώτηnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1666888042770295918.post-5107829676130738162008-06-07T09:21:00.005+03:002008-06-07T09:33:04.929+03:00Δυο κεράκια νησιά<br />σε δυο χέρια αγκαλιά<br />στο γαλάζιο θα κεράσω<br />το στήθος,<br />να ν’ της θάλασσας ρόγες<br />που τον ήλιο από φως<br />ξεγυμνώνουν<br /><br />Θ’ απορούν<br />του ουρανού οι ψαράδες<br />και τα δίχτυα λαχτάρες θα ρίχνουν<br />και κορδέλες φιογκάκια τα φύκια<br />θ’ ανεβαίνουν αστέρια<br />τη λυμένη πληγή<br /><br />Να βαπτίζεται ο τόπος<br />σ’ ένα ελεύθερο όνειρο<br />- τι κι αν κόπος – «Μαζί»<br />κι ως τα χρόνια ξαγρύπνια<br />στο δίχως<br />ριζωμένη της άμμου<br />κρινάκι εγώ<br />στάλες - στάλες στο χάρτη<br />πως νοτιά θα ριγώ<br /><br />Της φωτιάς θα ματώνω<br />τ’ αφρισμένο σεντόνι,<br />πιο βαθιά πουθενά<br />πουθενά πιο ψηλά<br />το ρηχά<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1666888042770295918-510782967613073816?l=nagim.blogspot.com' alt='' /></div>Τζίνα Μουκριώτηnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1666888042770295918.post-69095883453692644562008-05-04T13:19:00.001+03:002008-05-04T13:21:14.211+03:00Γυμνή<br />και το χιόνι επάνω της πέφτει<br />μαύρο, λευκό της νύχτας, χιόνι<br /><br />Ω! άγγελοι<br />από τις προσευχές μου σέρνεστε<br />και χώνεστε εδώ στη σελίδα αυτή,<br />στις νιφάδες ανάμεσα, εκεί<br />πάνω απ’ αυτήν την κάποτε νύφη<br />γυμνή στου βάλτου το ανάχωμα.<br />Σ’ αγέννητες καλαμιές νεκρή, λένε,<br />ανούσια, ασήμαντη, γυμνή, αυτή<br />νεκρή πόρνη που τη φωνάζανε<br />Aγάπη<br /><br />Και δίπλα της, πρασινόλευκο χόρτο<br />καπνίζουν τώρα χαμένα σπουργίτια<br />του χειμώνα οι μαστουρωμένοι<br />μπελάδες.<br />Του χρόνου - ω, ναι! - ψίχουλα<br />θα ζητιανεύουν παγωμένης μνήμης.<br />Τώρα<br />με σκέλια ανοικτά το ράμφος κρύβουν<br />απ’ τη θαμμένη στο τζάμι σελίδα<br />- μόνο στο χόρτο, το ράμφος<br />στο χόρτο που φλέγεται.<br />Έχει μια γεύση ξοδεμένο σπέρμα, λένε,<br />πόρνης νεκρής στου βάλτου το ανάχωμα<br /><br /><span style="font-size:85%;color:#cc33cc;"><strong><em>(Από τη συλλογή: Toυ Έρωτα και του Πηλού)</em></strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1666888042770295918-6909588345369264456?l=nagim.blogspot.com' alt='' /></div>Τζίνα Μουκριώτηnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1666888042770295918.post-37541991392182137082008-05-04T12:34:00.003+03:002008-05-04T13:13:39.358+03:00Αλήθεια είναι πως φόρεσα<br />του αγεριού και μιας ομίχλης το λευκό<br />- το δέσιμο μαλλιών Της, χιονιά κορδέλα<br /><br />γυρεύοντας τα σκορπισμένα χέρια μου<br />κει στου ψηλού καιρού το τάμα άναμμα<br />ανάσα μακριά απ’ το Βιβλικό χαμόγελό Της<br /><br />Κι ενώ βαθιά απ’ το όνειρο γεννιόμουν<br />στάλες πορφυρογέννητων ήλιων, πυρήνες<br />στράγγιζε εμένα - έναν μετά τον άλλον<br /><br />Πώς αλλιώς θα μπορούσα να φυτρώσω, λέει<br />στην πλάτη Της, εγώ, αξόδευτος χρόνος<br />σπόρος μέχρι την ώριμη καρδιά, σιωπή<br /><br />Αχ, τόσο απλά αύριο θα κοιτάζουμε<br />έναν Απρίλη μακριά μας να καλπάζει<br />μ’ αγκάθινα πλεγμένο ένα χαμόγελο φεγγάρι<br /><br /><span style="font-size:85%;color:#cc33cc;"><strong><em>(Από τη συλλογή: Toυ Έρωτα και του Πηλού) </em></strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1666888042770295918-3754199139218213708?l=nagim.blogspot.com' alt='' /></div>Τζίνα Μουκριώτηnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1666888042770295918.post-29392514881782950202008-03-15T15:21:00.003+02:002008-05-04T13:14:02.672+03:00Αφού την Άνοιξη άντεξες να πιεις,<br />από φωνές των αηδονιών να ξεδιψάσεις<br />με τη θηλιά στα χέρια σου πλεγμένη<br />σ’ αλλοτινού καλοκαιριού άσπρο λαιμό<br /><br />κι αφού τόσο αρκετό φαινότανε το λίγο,<br />το προεόρτιο ενός μέλλοντος διδύμου<br />μες του Ναρκίσσου κρυστάλλινη πηγή<br /><br />για πες μου, τώρα<br />εσύ, που γιασεμιών αρώματα<br />συμπύκνωνες σ’ ανάσα πέτρα<br /><br />ποιος απ’ τους παιδεμούς απέμεινε<br />μες το κορμί σου φλέβα να κυλά,<br />ούτε ένας στίχος, μια μουσική<br /><br />- βρε, αδερφέ! μια, έστω, φωνή –<br /><br />μήτε ένα χέρι τη θηλιά να σφίξει<br />το καλοκαίρι που μαράθηκε<br />ένα πρωί του Μάη να σβήσει<br /><br /><br /><em><strong><span style="font-size:85%;color:#cc33cc;">(Από τη συλλογή: Toυ Έρωτα και του Πηλού)</span></strong></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1666888042770295918-2939251488178295020?l=nagim.blogspot.com' alt='' /></div>Τζίνα Μουκριώτηnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1666888042770295918.post-57708747474728549662008-02-23T00:42:00.008+02:002008-02-23T01:18:53.947+02:00<span style="color:#336666;">Α, σε οδηγούσα ταξίδι<br />Πάνω σ' υδρόβιου ερπετού τη ράχη<br />Στο τέλειο της θάλασσας άνθος<br />Μέχρι μιας κλαίουσας άναμμα φωτιάς<br />Από "ίσως", "γιατί όχι…" γνωριμίας<br /><br />Λίγο πριν ο κόκκος της γύρης<br />Από πόθο τους στήμονες βαρύνει<br />Στα υγρά της υπέρου καλέσματα<br />Με ολάνοικτα μάτια κολλημένα<br />Σε αντίστροφη του φακού μας στιγμή<br />Τ' όνομά μας γδυνόμασταν, χάραγμα<br />Σε γυαλένια ναυαγίων φινιστρίνια<br /><br />Κι "ω! ευχαριστώ", εσύ επέτρεψες<br />Ολάκερο να ξοδέψουμε μολύβι<br />Απ' τη γήινη της καρδιάς μας σφαίρα<br />Και με άλμα μιας δήθεν σύμπτωσης<br />Ο ένας στου άλλου πάνω τα σκέλια<br />Έρωτες να γράφουμε, έκπτωτους<br />Παραδείσιους να σβήνουμε αγγέλους<br /><br />Τόσο βαριά του νερού η ανάσα<br />Με το δάκρυ ανυπόκριτα ακίνητο<br />Κι ούτε σημείωμα ντροπής, κανένα<br />Δεν αφήσαμε, υγρή υποθήκη<br />Είδωλο ούτε ένα. Σε κανέναν<br /><br /><span style="font-size:85%;">(Ιαν - 2007)</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1666888042770295918-5770874747472854966?l=nagim.blogspot.com' alt='' /></div>Τζίνα Μουκριώτηnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1666888042770295918.post-43070409919333219702008-02-11T00:26:00.000+02:002008-02-11T20:30:19.162+02:00<strong><span style="color:#330000;">I<br /></span></strong>Εσύ<br />ζωγράφιζες ουράνια τόξα<br />και τα 'κοβα, τα καβαλούσα<br />απ' τη βροχή για να ξεφύγω,<br />Εγώ<br /><br /><br /><strong><span style="color:#330000;">ΙΙ<br /></span></strong>Μα ήταν τα σύννεφα<br />διάφανα μες στα μαλλιά<br />μπλεγμένα.<br />Κι εσύ δε μ' έβλεπες<br />ούτε και άκουγες<br />εκείνο το σφύριγμα<br />που χάρασε το μπλε<br />ακριβώς στο μαύρο<br />της καρδιάς του<br /><br /><br /><strong><span style="color:#330000;">ΙΙΙ<br /></span></strong>Στον πάγο του Αυγούστου<br /><br /><br /><strong><span style="color:#330000;">IV<br /></span></strong>Προτού να βρέξει κάπνιζες<br />την ώχρα της αυλής<br />κι έστρωνες νεκρά φτερά<br />να περπατά η ψυχή μου<br />δυο μέτρα κάτω<br />απ' τα μαλλιά μου.<br />Έλεγα «ευχαριστώ»<br />και ντυνόμουν φύλλο<br />της στέγης<br /><br />Στη στέγη μου<br /><br /><br /><strong><span style="color:#330000;">V<br /></span></strong>Κι ούτε τους ανέμους<br />να διώξω μπορούσα.<br />Μόνο ρουφούσα το σκοτάδι<br />με μάτια σφραγιστά<br />απ' των αστεριών το ράγισμα<br />αργά θροΐζοντας στο δέντρο<br /><br />«κρυώνω»<br /><br />με μπουκωμένο το λαιμό<br />από τη νύχτα<br /><br /><br /><strong><span style="color:#330000;">VI<br /></span></strong>Για να το βλέπω να γελά με τα ριζά του<br /><br /><br /><strong><span style="color:#330000;">VII<br /></span></strong>Και να γελώ<br />όπως γελά το σύννεφο<br />στο φύλλο<br /><br />Με τσακισμένο το νερό<br />σε μια βροχή<br />στα δόντια του<br /><br /><br /><strong><span style="color:#330000;">VIII<br /></span></strong>«Πότε θα βρέξει;» ρώταγες.<br />Και δεν απάνταγα.<br />«Να κάψουμε τα νερά<br />με τα νερά μας»<br /><br />Κι έβρεχε.<br />Και δεν άντεχα<br />τόση καμένη αλμύρα<br /><br /><br /><strong><span style="color:#330000;">IX<br /></span></strong>Από τη στέγη κάτω<br />κι απ' τα ριζά πιο μέσα<br />έθαβα μιαν αγάπη.<br />Χωρίς ανάσα στη φτυαριά<br /><br />Κιτρίνιζαν τα χέρια μου.<br />Τριβόμουν φύλλο<br /><br /><br /><strong><span style="color:#330000;">X<br /></span></strong>Χόρευαν τα σύννεφα<br />ένα Αργεντίνικο ταγκό<br />πιασμένα απ' τα μαλλιά μου.<br />Κι εγώ τριμμένο φύλλο<br /><br /><br /><strong><span style="color:#330000;">XI<br /></span></strong>Ω! ο Αύγουστος εκείνος<br />έφεγγε τους αγγέλους πράσινα,<br />ο Αύγουστος με τα φτερά<br />στα δέντρα κρεμασμένα.<br />Φωσφόριζαν οι σπόροι τους<br />και φύτρωναν πουλιά<br />στο χώμα της πληγής μου<br /><br />Της χλόης κρύσταλλα σπασμένα,<br />αγγέλων θραύσματα στον πάγο<br /><br /><br /><strong><span style="color:#330000;">XII<br /></span></strong>Απλώθηκα στο χώμα<br /><br />Ρίζωσα μαζί τους<br /><br />Φορές αμέτρητες<br /><br />Φωνή καμιά<br /><br /><br /><strong><span style="color:#330000;">XIII<br /></span></strong>Λησμόνησα τα σύννεφα<br />και φύλλο θρυμματίστηκα.<br />Τιτίβιζα «βοήθεια!»<br />στου ουρανού τα σκέλια.<br />Και δεν έπεφτε ψυχή<br /><br />Κι ακόμη στο χώμα<br />εγώ<br /><br /><br /><strong><span style="color:#330000;">XIV<br /></span></strong>Τις πράσινες στιγμές<br />με φώναζαν «άγγελο».<br />Προσεύχονταν γονατισμένοι<br />με μάτια κλειστά από φόβο<br />δίπλα στις πληγές<br />που άνοιγαν σφενδόνες<br />σα με χτυπούσαν «σπουργίτι».<br />Οι άνθρωποι<br /><br /><br /><strong><span style="color:#330000;">XV </span><br /></strong>Κι ήρθαν οι βροχές,<br />βάρυναν τα δέντρα<br /><br />Βούτηξα στο χώμα<br />να σωθώ<br /><br />Σύρθηκα σκουλήκι<br /><br /><br /><strong><span style="color:#330000;">XVI<br /></span></strong>Τις άχρωμες στιγμές<br />μ' έγλυφαν τα φίδια<br />εκεί που πατούσαν<br />για να με λιώσουν.<br />Οι άνθρωποι<br /><br />Κι εγώ στο χώμα<br /><br /><br /><strong><span style="color:#330000;">XVII </span><br /></strong>Τρίφτηκα σε κάθε χαλίκι<br />κοιμόμουν σε λιωμένες σάρκες,<br />συνάντησα την ψυχή μου<br />στην ξηρή σιωπή τους<br /><br />Αχ! αργούσε τόσο το τέλος<br />σε τούτο το στεγνό θάνατο<br />κι η μνήμη πάνω στο σύννεφο<br />μαχαίρωνε όλο το μήκος μου<br />σαν έβρεχε απ' τα μαλλιά μου<br /><br /><br /><strong><span style="color:#330000;">XVIII<br /></span></strong>Κούρνιαξα να ονειρευτώ, πουλί,<br />στην κόγχη του ματιού του<br />κι έβρεχα της λησμονιάς το φόβο<br />πάνω στα νυχτωμένα κόκαλα.<br />Και δεν ξεχώριζα παρά το χρώμα<br />ενός κομμένου κύκλου<br /><br />Αχνό κιτρινοπράσινο χώμα,<br />το φωτοστέφανο τριμμένο<br />στα κύτταρα του φύλλου<br /><br /><br /><strong><span style="color:#330000;">XIX<br /></span></strong>Τους φόβους άδειασα.<br />Και ξέχασα<br /><br />Με ένα<br />μούδιασμα στο λαρύγγι<br />στο χρώμα του πάγου<br />να με ταριχεύει νεκρές<br />μεταμορφώσεις<br /><br /><br /><strong><span style="color:#330000;">ΧΧ<br /></span></strong>Πέταξα ψυχή<br />με δυο χούφτες χώμα<br />κάτω απ' τις μασχάλες μου<br /><br /><br /><strong><span style="color:#330000;">XXI<br /></span></strong>Πέταξα ψυχή<br />κι ανάπνευσα, ψυχή μου<br />το χώμα που βαστούσες.<br />Για να φιλιώσουμε στο αντίο<br />δυο άνθρωποι μονάχοι<br /><br />Κι ας βρέχουν κάποιες νύχτες<br />τρεις στάλες συλλαβές<br />στα στεγνωμένα χείλη<br /><br />«ΠΑ-ΓΩ-ΝΩ»<br /><br /><br /><strong><span style="color:#330000;">XXII<br /></span></strong>-Παίζουμε τόξα του ουρανού;<br />-Έχω ξεχάσει πώς...<br />-Θα σε φωνάξω «σύννεφο»...<br /><br />Μα εγώ δεν έβλεπα<br />ούτε και άκουγα<br />εκείνο το σφύριγμα<br />που χάρασε το μπλε<br />ακριβώς στο μαύρο<br />της καρδιάς του<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1666888042770295918-4307040991933321970?l=nagim.blogspot.com' alt='' /></div>Τζίνα Μουκριώτηnoreply@blogger.com